اتلاف وقت و راههای رهایی از آن در عصر جدید

  اتلاف وقت و راههای  رهایی از آن در عصر جدید
راه رهایی از اتلاف وقت

 

 

اگر بتوانیم فرصت هایی را  که در زندگی پیش می آید از دست ندهیم، توانسته ایم به نوعی فرصت ها را مهار کنیم.

نخستین اصلی که باید ذکر کرد، اصل امیدواری و تسلیم ناپذیری یا مقاومت است. چرا که یاس و تسلیم شدن یعنی شکست را پذیرفتن و برای شکست های پیاپی آتی خود را آماده کردن. اگر امیدوار نباشیم، یعنی به اصل امید در زندگی اعتقاد نداشته باشیم، دیگر نمی‌توانیم تصور کنیم فرصتی در آینده پیش رویمان خواهد‌بود.
پس در لحظه نا امیدی باید به این فکر کرد که اوضاع هر لحظه ممکن است و می تواند به سود ما تغییر کند. تسلیم ناپذیری و ایستادگی همیشه رمز موفقیت بوده‌است و خواهد بود. آنان که تسلیم را پذیرفته‌اند، هرگز در جهانی که عرصه مبارزه و تلاش است، به جایی نرسیده‌اند.
تفکر و تدبیر چاره ای دیگر برای مهار فرصت است. چارلز کترنیک، مخترع مشهور، می گوید: «من علاقه ای به گذشته ندارم. آینده است که باید در آن زندگی کنم، آینده را نیروهای خارج از تسلط ما نمی سازد، بلکه نحوه برخورد با مسائل است که آینده را آن گونه که بخواهیم، شکل می دهد.»
امرسون می گوید: «روزی که به پایان رسید، فراموش کن. فردا روز دیگری است و آن را با فکر با زو قوای تازه و آماده آغاز کن. سعی کن از توانایی‌هایت برای بهتر زندگی کردن در همان روزی که می‌گذرانی، استفاده کنی. امروز را به حساب بیاور و امیدها و آرزوهای گرانقدر را با یاد آوری بدی‌های گذشته بر باد مده.

اصل دیگری که به تفکر و تدبیر وابسته است، پندپذیری از خطاهای گذشته است. هر فرصتی در واقع آزمایش است و بهترین آزمایش‌ها آن است که موجب اندرز شود. پیروزی از آن کسی است که از خطاهای خود پندبگیرد و فرصت هایی که از دام عقل وی گریخته‌اند، پس از رفوی دام، به بند کشد.

لازم است متانت و خونسردی خود را هنگام برخورد با فرصت ها حفظ کنیم و از فرصت ها بهترین استفاده را ببریم و به خدا توکل کنیم. «برای التیام بخشیدن به گذشته و امن کردن آینده فقط بگویید: در گذشته خدا با من بود، در حال خدا با من است و در آینده خدا با من خواهد بود، تمام زمان ها مثل هم هستند» .دیروز روز تجربه بود و فردا روز امید است. روز کامیابی جز امروز نیست. پس تا توانیم از معنویت کام برگیریم نه از معصیت. از جوانی غافل نمانیم و از زندگی غافلان درس بگیریم. آیا می دانید زندگی غافلان دو بخش است: نیمه نخست به امید نیمه دوم و نیمه دوم در حسرت نیمه نخست. 

---

 

رفاء اجتماعی در کشورهای جهان سال 2014 و رتبه ایران ؟

رفاء اجتماعی در کشورهای جهان سال 2014 و رتبه ایران ؟

کدام کشورها در سال ۲۰۱۴ بالاترین سطح رفاه اجتماعی را دارند؟ / جایگاه ایران کجاست؟

جامعه > شهری - مردم کشورهای جهان درچه سطحی از رفاه اجتماعی قرار دارند و کدام کشورها درجه بالایی از رفاه اجتماعی را برای شهروندان خود فراهم کرده اند، آمار سال ۲۰۱۴ دراین باره منتشر شده است.

هادی معیری نژاد- موسسه لگاتوم هر سال رتبه بندی معتبری را درباره رفاه اجتماعی و شاخصه های مربوط به آن ارایه می دهد.

این رتبه‌بندی در هشت زیرمجموعه اقتصاد، حکومت، آموزش، بهداشت، امنیت، آزادی فردی، سرمایه اجتماعی و فرصت شغلی تدوین می شود. اکنون جدیدترین رتبه بندی این موسسه برای سال ۲۰۱۴ نیز منتشر شده است.

تصویر زیر بیانگر رتبه بندی کشورها بر اساس رنگ است. سبز؛ بسیار خوب، زرد؛ خوب، نارنجی؛ متوسط و قرمز؛ بد؛

نروژ هم‌چون شش سال گذشته در صدر این فهرست قرار گرفته و بهترین سطح رفاه اجتماعی را دارا است. کشورهای سوییس، نیوزلند، دانمارک، کانادا و سوئد نیز بعد از نروژ به ترتیب در رتبه‌های دوم تا ششم جای دارند. استرالیا، فنلاند، هلند و امریکا نیز هفتم تا دهم هستند.

این کشورها در معدل شاخص های هشت گانه بهترین رتبه را نسبت به دیگر کشورها دارند.

جدول زیر نشاندهنده وضعیت ۱۰ کشور اول لیست است؛

رتبه ایران 

ایران در این رتبه بندی که بین 154 کشور دنیا انجام شده است، در رتبه نه چندان خوب 107 قرار گرفته که نسبت به سال قبل 6 پله سقوط کرده است. البته همانطور که در اینفوگرافیک نخست مشاهده می کنید، ایران رنگ نارنجی را دارد که در محدوده متوسط است. اما چشم اندازهای مثبت در اقتصاد کشور، امید به ارتقای رفاه اجتماعی را زیاد می کند و به زودی به جایگاهی که شایسته ظرفیت های اقتصادی و اجتماعی ایران است، می رسد.

۴۷۴۶

• 
  
• 
  

سخی با نمایندگان مجلس

سخی با نمایندگان مجلس

سخنی با مجلسی ها: اگر واقعاً نگران امر به معروف و نهی از منکر هستید...

جعفر محمدی

عصرایران - آنچه در مجلس شورای اسلامی درباره طرح امر به معروف و نهی از منکر می گذرد، تنازل یک فریضه شرعی به کمترین سطح قابل تصور است.

امر به معروف و نهی از منکر، نه فقط یک فریضه شرعی منحصر به اسلام که یک اصل عقلی مربوط به همه جوامع بشری است. بدیهی است هر چه روابط انسانی پیچیده تر، رسمی تر و گسترده تر شود، شکل این امر به معروف و نهی از منکر هم متفاوت تر خواهد بود.

به عنوان مثال، پدر یک خانواده، با زبانی پدرانه فرزند خود را به رفتار صحیح توصیه می کند یا از یک کار نادرست باز می دارد.
اما همین پدر، به عنوان مدیر یک اداره دولتی، در برابر حیف و میل اموال اداره توسط یک کارمند خاطی، فقط اخم نمی کند بلکه نهی از منکر او در اینجا، با برخورد اداری محقق می شود.

همین فرد اگر بخواهد نماینده مجلس یا رئیس جمهور کشورش را از کار نادرستی بازدارد، یا مردم را از رفتاری که می پندارد غلط است منع کند، نه اخم می کند و نه قدرت اداری دارد. او در اینجا می تواند در قالب مقاله ای در یک نشریه امر به معروف و نهی از منکر کند یا با همفکرانش حزب تأسیس کند و آن قالب، بکوشد روند اوضاع را بهبود بخشد.

مجلس شورای اسلامی اما همه امر به معروف و نهی از منکر را در این خلاصه کرده است که عده ای در خیابان به عده دیگر بگویند که حجابت را درست کن و سپس به این فکر افتاده که اگر کسی که مورد نهی از منکر قرار می گیرد مقاومتی کرد، از تذکر دهنده چگونه حمایت شود؟

اگر مجلس شورای اسلامی واقعاً نگران فریضه امر به معروف و نهی از منکر است باید به جای فروکاستن آن به ابتدایی ترین اشکال ممکنه، زیرساخت های واقعی تحقق و استمرار حیات این فریضه را فراهم سازد.

اگر مجلس طرح یا طرح هایی را برای حمایت از رسانه های مستقل و آزاد داشته باشد به گونه ای که افشاگری های رسانه ها با انواع برخوردها و تضییقات مواجه نشود، بخش عمده ای از منکرات در جامعه کاسته خواهد شد زیرا تجربه کشورهای پیشرو در عرصه دمکراسی نشان داده است که هر چه آزادی بیان قوی تر باشد، افراد به ویژه در مناصب دولتی، جرأت کمتری برای ارتکاب منکراتی مانند سوء استفاده از قدرت و امکانات خواهند داشت، کما این که بارها خوانده ایم که در فلان کشور، افشای یک تخلف ساده در رسانه ها منجر به استعفا و محاکمه مقامات ارشد دولتی شده است.

در جامعه پیچیده امروزی که در آن اصولی مانند تفکیک قوا، سلسله مراتب اداری، روابط رسمی و ... وجود دارد، نمی توان سخن از امر به معروف و نهی از منکر عمومی گفت ولی زیر ساخت منطبق بر این جامعه پیچیده برای این منظور یعنی "حزب" را نادیده گرفت و حتی از آن ارزش زدایی کرد.
حزب هر چند به یک معنا، تلاش برای کسب و حفظ قدرت سیاسی است اما اگر متعدد و واقعی باشد، همین حزب ها که توسط مردم شکل می گیرند، تبدیل به اهرم های امر به معروف و نهی از منکر می شوند که بر فعالیت های حزب حاکم نظارت می کنند و دولتمردان و مجلسیان نیز از بیم نظارت رقیب، رفتار و رویکرد بهتری را در پیش می گیرند.
بهبود رفتار حاکمان نیز به نوبه خود رفتار عمومی مردم عادی در همه مراتب را بهبود می بخشد که گفته اند: "الناس علی دین ملوکهم".

در کنار رسانه های آزاد و احزاب فراگیر که ابزارهای مردمی امر به معروف و نهی از منکر هستند، تقویت ساز و کارهای رسمی نظارتی از یک سو و تلاش مستمر برای از بین بردن زمینه های منکر و بهبود معیشت مردم ، دیگر لوازم تحقق معروف در جامعه و منکر زدایی از آن است.

بدیهی است که فراهم آوردن همه این شرایط ، انسان های خردمند و عملگرا می خواهد و کسانی که فاقد این دو ویژگی باشند و در عین حال بخواهند بگویند که ما هم کاری انجام دادیم، حداکثر می توانند امر به معروف و نهی از منکر را به برخوردهای خیابانی و مقررات حاکم بر آن تقلیل دهند بی آن که به بی فایده بودن کار خود، کاری داشته باشند.

تصاویر زیبا

تصاویر زیبا

با دیدن این تصاویر اوج کیفیت را حس کنید

خشونت خشونت را ایجاد می کند

خشونت خشونت را ایجاد می کند

نگاه آخر 
خشونت، خشونت می آورد


نویسنده: دکتر غلامحسین معتمدی

درنده خویی حیوانات بخشی از طبیعت آنان محسوب می شود. وجود چنین رفتارهایی در میان بشر اولیه قابل تصور است. از دیدگاه روانشناسی تکاملی انسان نیز همچون اکثر پستانداران در موقعیت های خاصی برای حل برخی مسائل انطباقی خود به سبعیت متوسل می شود. شاید از این روست که برخی صاحبنظران بر این باورند خشونت در بشر ذاتی است. این عقیده البته مخالفانی هم دارد. ولی به فرض پذیرش نیز ثابت شده است که ساز و کارهای طبیعی زیادی برای همیاری با همنوع، مهار تعارضات و کنترل تمایلات پرخاشگرانه در انسان وجود دارد. بنابراین خشونت حتی اگر ذاتی باشد غیرقابل اجتناب نیست. علاوه بر آن فرآیندی به نام تمدن نیز در کار است که انسان تمدن ساز را از گونه های اولیه خود متمایز می سازد. بسیار شنیده ایم که انسان قرن بیستم در خشونت ورزی روی نیاکان خود را سفید کرده است. علم، تکنولوژی، سیاست، حکومت ها و حتی فرهنگ و تمدن همگی شریک جرم به شمار می آیند. کاربرد سلاح های انهدام جمعی و اخبار رسانه ها بهترین شاهد این مدعا قلمداد می شود. از زمان روسو تاکنون تصویر وحشی نجیب و ساده قرون اولیه بشر در برابر تصویر مخدوش انسان متمدن امروزی قرار می گیرد و نوستالژی بازگشت به گذشته های پاک و طبیعی را دامن می زند. اما یافته های تاریخی و آماری و شواهد باستان شناختی و مردم شناسانه روایت دیگری را به دست می دهند. همه فراموش کرده اند که زمانی آدم ها همدیگر را می خوردند، در بازارها گوشت انسان به فروش می رسید و نابودی کامل قبایل توسط یکدیگر امری رایج و معمولی بود. تصویر اسیری که در دیگ پخته و خورده می شد تنها به کاریکاتور قبایل آفریقایی تعلق ندارد. در همین ایران برخی پادشاهان مغول تبار وزیران خود را پختند و خوردند. نسل کشی در جنگ ها چنان متعارف بود که حتی تاریخ نویسان زحمت ذکر آن را به خود نمی دادند. قربانی کردن، مثله کردن، چشم درآوردن، شکم دریدن، سوزاندن و انواع شکنجه ها در ملاء عام شایع بود. آمارها و شواهد حاکی از آن است که تظاهرات گوناگون خشونت از قبیل تجاوز، قتل، جنگ و بیرحمی با حیوانات همگی در طول قرن بیستم کاهش داشته است. در شرایطی که در همسایگی ما جانیان داعش به سر می برند و شاید گفتن اینکه بشر امروزی به مراتب از اجداد خود کمتر خشونت می ورزد و حتی اخلاقی تر است عجیب به نظر آید ولی واقعیت دارد. اما این تمام ماجرا نیست و خشونت را نباید تنها در قتل و جنگ خلاصه کرد و حتی دراین موارد هم تاثیر آن را نباید تنها به آمار مرگ و میر محدود دانست. شناخت و دانش ما از چرایی و چگونگی خشونت به جایی رسیده که می توانیم انواع گوناگون و گاه نهفته آن مانند گروهی، بین فردی، سیاسی، اقتصادی، ساختاری، کلامی، معطوف به خود، محرومیت ها و حتی خشونت فرهنگی را شناسایی کنیم. خشونت خشونت می آورد و امروزه خشونت نسبت به طبیعت چنان ابعادی به خود گرفته است که کل حیات انسانی و حتی کره زمین را تهدید می کند. در حقیقت این جلوه های پنهان خشونت است که در کنار نوع عریان آن یکی از مهم ترین موانع توسعه اجتماعی و اقتصادی محسوب می شود. اما همان طور که در طبیعت بشر سازو کارهای مقابله با خشونت تعبیه شده است، برای پیشگیری و رویارویی با آن نیز استراتژی های خرد و کلان اجتماعی، آموزشی و بهداشتی شناخته شده یی وجود دارد که در صورت اعمال اراده فردی و جمعی توسط مردم و دولت ها در کاهش خشونت موثر است و می توان مانند گاندی معتقد بود که انسان ها توانایی امحای خشونت فردی و سازماندهی جوامعی را دارند که عاری از خشونت باشد.