مشکل آب در ایران و راه حل آن

مشکل آب در ایران و راه حل آن

ما و مشکل آب

حسین آخانی . استاد زیست‌شناسی دانشگاه تهران

اول: نقل می‌کنند فردی ادعای پیامبری کرد و مردم از او خواستند که معجزه‌ای نشان دهد. او هم آنها را به بیابان برد و به درختی در دوررس امر کرد که به سوی او آید. وی هرچه از درخت خواست که به سویش بیاید، نشد. بعد دوید و خودش را به درخت رساند. مردم با تعجب پرسیدند تو چه پیامبری هستی؟ او هم پاسخ داد: پیامبران تکبر ندارند، اگر درخت به سوی ما نیامد، ما به سوی درخت می‌رویم.
دوم: در اواخر جنگ، من در خوزستان در یک کار پژوهشی به استادم کمک می‌کردم. اکثر زمین‌های منطقه در اجاره اصفهانی‌ها بود. آنها در آنجا انواع محصولات کشاورزی و به‌خصوص خیار می‌کاشتند. این رفتار دقیقا مشابه رفتار منطقی‌ای بود که فرد مدعی پیامبری به مردم آموخت. تاریخ تمدن بشری با ساختار رودخانه‌ها شکل گرفته است و مراکز جمعیتی و مسکونی را مسیر رودخانه‌ها شکل داده‌اند. هیچ آدم عاقلی، به‌خصوص اگر بناست در نقش منجی مردم عمل کند حاضر نیست شریان‌های حیاتی یک کشور را به هم بریزد. اگر آن فرد با دوز و کلک و استخدام چند مزدور، درخت بیابان را به سوی خودش می‌آورد، شک نکنید که درخت خشک می‌شد و خرده‌اعتمادی که مردم به او داشتند، از بین می‌رفت.
آخر: داستان بی‌آبی و مدیریت آب در این کشور، ریشه در عدم درک این آموزه ساده دارد. نخبگان آبی کشور در وزارتخانه نیرو و پیمانکاران ذی‌نفع در چند دهه اخیر، به‌جای آنکه اجازه دهند توسعه در این کشور با ساختار طبیعی هماهنگ باشد برای اثبات پیامبری خود با هزینه‌های سنگین سد‌سازی و طرح‌های انتقال، آب را به مکان‌هایی بردند که اشتباه بود. مصرف آب را به‌طور تصاعدی بالا بردند و نتیجه عملکرد آنها، ویران‌شدن تمام ساختارهای سنتی، طبیعی و پایدار کشور بود. حالا هم حاضر نیستند دست از طرح‌های بلندپروازانه خود بردارند؛ طرح‌های ویرانگری مانند انتقال آب دریای مازندران به کویر مرکزی و ارومیه، انتقال آب خلیج‌فارس به یزد و کرمان، آب کارون به مرکز ایران، ارس به ارومیه، آب زاب به ارومیه و هرآنچه ازاین‌دست باشد؛ فقط‌وفقط به عمق بحران می‌افزاید و مشابه جابه‌جایی درخت در بیابان است. تنها راهی که می‌تواند قدمی ما را به حل مشکل نزدیک کند، توقف همه طرح‌های سد‌سازی و انتقال آب و سرازیرکردن بودجه‌های کلان این پروژه‌ها به سامانه اصلاح الگوی مصرف آب در کشاورزی، شرب و صنعت است. باید آبهای ایران مجددا یا به سفره‌های آب‌های زیر زمینی بروند یا در چاله‌های طبیعی مانند دریاچه‌ها و تالاب‌ها ذخیره شوند و نه در پشت سدها یا تبخیر یا حیف‌ومیل شوند.

 

---

 

اقای کفاشیان کی روش کجاست؟

اقای کفاشیان کی روش کجاست؟

چرا کفاشیان با کی روش قرارداد نبست؟
تیم ملی: نخستین ناکام جام ملت های آسیا!

نویسنده: علی عالی

    1- فرصت چندانی تا جام ملت های باقی نیست، تیم ملی بعد از جام جهانی رها شده است و حالاهم خبر رسیده کی روش از ایران رفته، بدون عقد قرارداد با فدراسیون فوتبال! این همان قراردادی است که رییس فدراسیون فوتبال درباره اش گفته بود: « قرارداد فردا یا پس فردا امضا می شود و کی روش احتمال 99 درصد در ایران می ماند». حال چه شده که آن «یک درصد» پررنگ تر از قبل شده است؟ احتمالاآقای رییس حواسش به جام ملت ها نیست و ذهنش درگیر مسائل مهم تری است: برکنار کردن دبیرکل و استعفای نایب رییس اول و سوم. برنامه فدراسیون برای جام ملت های آسیا چیست و قرار است چه اتفاقی بیفتد؟
    
    2- بازی بوسنی تمام شده بود. جواد نکونام یکی از اعضای وزارت ورزش را می بیند و می گوید: «کی روش جواب سلام کفاشیان را هم نمی دهد». جالب تر صحبت های کی روش بعد از بازی با همین فرد بود: «آقای کفاشیان در دو نوبت فروردین و خرداد به من گفتند که وزیر ورزش شما را نمی خواهد، چرا آقای وزیر چنین حرفی زده است؟» همه اینها در شرایطی است که وزیر ورزش در کنفرانس خبری اش اعتراف کرد پس از بازگشت تیم ملی از برزیل، همه بازیکنان، کادرفنی و همراهان در گوش وزیر گفتند که کی روش را نگه دارید. یکی این وسط با هنرمندی خاصی، فضا را طراحی می کند. حدس زدن نام این فرد چندان مشکل نیست اما تقریبا ثابت شده است که این فرد محترم به هر چیزی جز «منافع ملی» فکر می کند و حالابا هنرمندی خاصی هم توپ را به زمین وزیر ورزش انداخته تا او را مقصر خروج کی روش از ایران معرفی کند.
    
    3- کارلوس کی روش مربی بسیار بزرگی برای فوتبال ایران است. کاریزما، دانش، هوش و جسارت فوق العاده یی دارد و مطمئنا می تواند منشا اثر برای فوتبال ایران باشد به شرطی که حضورش به نسبت هزینه هایش برای فوتبال ایران «مناسب» باشد. نباید با این موضوع احساسی برخورد کرد و «هر» شرطی را پذیرفت. متاسفانه فوتبال ایران بستر مناسبی برای «سوءاستفاده» فراهم می کند. نگاهی به کارنامه افشین قطبی، برانکو ایوانکوویچ، بگوویچ، لوکا بوناچیچ و ده ها مربی دیگر نشان می دهد، خارجی ها خیلی زود «حفره های قانونی» زندگی در ایران را می آموزند و «کسب درآمد بی حساب و کتاب» را به جای علم در دستور کارشان قرار می دهند. قراردادهای میلیاردی یکی از این نمونه هاست. قطعا کی روش کشوری چون ایران را نمی تواند پیدا کند که نزدیک به سه میلیون دلار در سال درآمد داشته باشد و مالیاتی هم ندهد، آن هم بدون هیچ برنامه و هدفی! قطعا مشکل بزرگ به مدیران ایرانی بازمی گردد. همان ها که مقابل کارلوس کی روش می نشینند و قبل از اینکه از او تعهد بخواهند، فوتبال ایران را به او «متعهد» می کنند!
    
    4- چشم به هم بزنیم جام ملت ها رسیده و ما با ناکامی از جام کنار رفته ایم. وزارت ورزش بعد از جام جهانی موضع خود را روشن کرده: «فدراسیون فوتبال پولدارترین فدراسیون است و نیازی به کمک مالی ندارد». اما فدراسیون با هنرمندی از زیربار قرارداد شانه خالی کرده است. فدراسیون فوتبال از «بند اختلافی» می گوید اما توضیحی درباره اش نمی دهد اما کی روش وزیر ورزش را مقصر می داند. یکی این وسط «صداقت» ندارد. حدس زدن نامش چندان سخت نیست.

فدراسیون فوتبال و تخلفات تمام نشدنی(هرچه بگندد نمکش می زنند وا ی به روزی که بگندد نمک)

فدراسیون فوتبال و تخلفات تمام نشدنی(هرچه بگندد نمکش می زنند  وا ی به روزی که بگندد نمک)

تخلفات تمام نشدنی فدراسیون فوتبال


نویسنده: علی عالی

    1- خسته شدید؟ خنده تان می گیرد؟ رییس فدراسیون فوتبال جدی نمی گیرد؟ دیگر برایتان مهم نیست؟ همه جا همین طور هست؟ کجا تخلف و فساد نیست؟ مسائل مهم تری در کشور وجود دارد؟ همه این سوالاتی که مطرح می کنید، درست، اما وظیفه ما همین است که بنویسیم و بنویسیم. تخلفات فدراسیون فوتبال تبدیل به «جوک روز» شده است، درست مثل پاسخ های رییس فدراسیون فوتبال به این تخلفات! حالا«ما» هستیم و اپیدمی تخلفاتی که گویا از دولت قبلی باقی مانده است و هر روز باید شاهد تکرارش باشیم.
    
    2- بارها نوشتیم و قطعا باز هم خواهیم نوشت. اعضای مجمع فدراسیون فوتبال را باید «علت» اصلی روزمرگی این روزهای فوتبال ایران و فدراسیون کفاشیان دانست: اعضایی که در مجمع نقش پررنگی ندارند و همانند «میهمان» در جلسات با آنها برخورد می شود و بعد از صرف چای و شیرینی و احتمالاناهار، به محل کارشان برمی گردند! هرچند برخی از این اعضا، نقش پررنگ تری دارند ولی کلیت مجمع، بی تفاوت شده است، دقیقا همان چیزی که آقای رییس و دبیرکل محترم به دنبال آن هستند. جمعی تقریبا مردانه از «چکیده»های فوتبال ایران و این در حالی است که آنها نه تنها از وظایف خود خبری ندارند بلکه از اختیارات شان نیز آگاه نیستند. مجمع فدراسیون فوتبال تبدیل به یکی از «بی تفاوت»ترین بخش های فوتبال ایران شده است، مثل فوتبال ایران، همانند فدراسیون فوتبال ایران که «ابهام» و «عدم شفافیت» در همه جای آن دیده می شود. در حقیقت اعضای مجمع تبدیل به ابزاری برای فدراسیون فوتبال شده اند، آنها با صلوات هایشان برای تایید، با بالابردن دست شان برای تایید و با کف زدن هایشان برای تایید در حقیقت فوتبال ایران را هر روز به عقب تر بازمی گردانند.
    
    3- «تاریکخانه مالی»، این اسم رمز فعالیت های مالی فدراسیون فوتبال است. همان جا که علی کفاشیان درباره پول فیفا می گوید: «این پول ها، پول بیت المال نیست». وقتی نظارت نباشد، باید هم رییس فدراسیون این گونه اظهارنظر کند. اعضای مجمع هم گویا برایشان اهمیتی ندارد. حالاهم AFC حساس شده و احتمالابرای «حفظ مصلحت فوتبال ایران» باید هیات شش نفره، نخوانده و بررسی نکرده، اسناد مالی را امضا کنند و «سندسازی» تازه یی راه بیندازند!
    

    4- علی کفاشیان و صداقت! اوایل همه از صداقتش می گفتند و می نوشتند اما گویا دیگر اعتقادی به آن هم نیست. همین چند ماه پیش بود که بهروان را برای ماندن خودش مناسب می دانست و حالاهمان راه را برای کنار گذاشتن نبی، آیت اللهی و شجاعی مناسب فوتبال ایران نمی داند! همین چند هفته پیش گفته بود که مشکل ایرادات به صورت های مالی مجمع گذشته حل شده است و نیازی به برگزاری مجمع نیست. او باز هم حقیقت را نگفت. باید متاسف بود. همین!

یاداشت

فدراسیون ما کلا در فضای رویایی بسر می برد ،کفاشیان در حال تجربه اندوختن ،نه مدیریت ،کسی که از فوتبال، یک فن و هنر است چیزی نمی داند تنها انتظار همان خندیدن تمسخر آمیز ایشان است که تا امروز دوام آورده ،کجای فوتبال دنیا یک فردی که الفبای فوتبال را نمی داند در راس فدراسیون فوتبال می گذارند ؟کجای دنیا خاک خورده های فوتبال خانه نشین می شوند و و افرادی که حتی در تیم محلی هم بازی نکردند در صدا و سیمای ضرغامی به عنوان کارشناس فوتبال اظهار کارشناسی می کنند؟ در کجای دنیا در راس باشگاها سیاسیون را قرار میدهند؟در کجای دنیا به مربیان و بازیکنان اجازه می دهند هر چیزی را در مورد همدیگر بگویند ؟مشکل آنجاست که در اکثر وادی کارشناسان بیرون گودند و آنها که از فوتبال ورشته های دیگر تخصصی ندارند در راس ورزش کشور ،اگر سالها هم به همین منوال پیش برود هیچ رشدی نخواهیم داشت.

    
    
    

گرفتن وام مسکن در مالزی با بهره کم (بانک مسکن و متولیان بخوانند)

مردم مالزی چگونه وام مسکن می گیرند؟چند درصد سود می دهند؟

اقتصاد > مسکن - دنیای اقتصاد نوشت:

معمولا بانک‌های مالزی دو نوع وام خرید ارائه می‌کنند: 1) وام سنتی زمان‌دار 2) وام مسکن انعطاف‌پذیر.
در وام سنتی زمان‌دار از وام‌گیرنده خواسته می‌شود که هر ماهه مبلغی را بابت اقساط بازپرداخت وام، برای مدت زمانی مشخص (به‌عنوان مثال 30 سال) پرداخت کند. این پرداخت قابل پیش‌بینی، به وام‌گیرنده این امکان را می‌دهد که کنترل بهتری بر نقدینگی خود داشته باشد.
وام مسکن انعطاف‌پذیر، در اصل همان وام سنتی زماندار است که با یک حساب جاری ترکیب می‌شود. این نوع از وام‌ها برای افرادی مناسب است که می‌خواهند از انعطاف‌پذیری در پس‌انداز پول بیشتر در زمان‌های مختلف بهره‌مند شوند. در این نوع وام، هر چه وام‌گیرنده پول بیشتری در حساب جاری خود پس‌انداز کند، می‌تواند نرخ بهره وام مسکن خود را کاهش دهد.

 نرخ بهره وام مسکن در مالزی
نرخ بهره وام مسکن در مالزی معمولا درصدی کمتر از نرخ بهره پایه است. به عنوان مثال اگر نرخ بهره پایه 6.6 درصد باشد، نرخ بهره وام 4.1 درصد خواهد بود.

 شرط حمایت، درآمد پایین و متوسط
اینکه متقاضی استفاده از تسهیلات مالی خرید مسکن چه مبلغی را می‌تواند به‌عنوان وام بانکی خرید مسکن بگیرد، به چند موضوع بستگی دارد: 1) ارزش بازاری یا قیمت خرید خانه مورد نظر 2) نوع ملک (به‌عنوان مثال ساختمان مسکونی یا تجاری است) 3) موقعیت مکانی ملک 4) سوابق وام‌گیرنده (به‌عنوان مثال سطح درآمد و...)
بانک‌ها معمولا حداکثر 80 تا 90 درصد قیمت کل ملک را وام می‌دهند. این به معنای آن است که برای یک خانه به مبلغ 500 هزار رینگیت، خریدار می‌تواند مبلغ 400 هزار تا 450 هزار رینگیت وام بانکی دریافت کند و بقیه مبلغ را نقد بپردازد.
با وجود این در مالزی هنوز خیلی‌ها نمی‌توانند صاحب خانه شوند. قیمت مسکن در این کشور نسبت به درآمدها بسیار بالاست. خیلی از افراد دارای درآمد متوسط از خانه‌های اجاره‌ای استفاده می‌کنند یا مناطق حومه شهرها را به‌عنوان محل سکونت خود برمی‌گزینند. قیمت آپارتمان در کوآلالامپور و سلانگور، معمولا بیش از 500 هزار رینگیت است و این رقم در مناطق خوبی چون پتالینگ جایا به بیش از یک میلیون رینگیت می‌رسد. این باعث می‌شود برای فردی که هر ماه درآمد 5 هزار رینگیتی دارد، خرید خانه غیرممکن شود. به همین دلیل دولت مالزی تلاش می‌کند تا به افراد دارای درآمد پایین تا متوسط در خرید خانه کمک کند. به همین دلیل طرحی را ارائه کرده است موسوم به طرح «وام خانه اول من» که بر اساس آن افراد دارای درآمد ماهانه 5 هزار رینگیت و کمتر، بتوانند از یک وام به مبلغ 100 درصد کل ارزش مسکن استفاده کنند. اما این طرح هنوز نقایصی دارد و نیازمند آن است که افراد شرایط پرداخت اقساطی معادل  2هزار رینگیت برای یک خانه 400 هزار رینگیتی را داشته باشند. با توجه به آنکه قیمت مسکن در مالزی به سرعت رو به افزایش است، داشتن استطاعت بازپرداخت وام برای قشر ضعیف و متوسط مالزی هر روز دشوارتر می‌شود.

الودگی دریای خزر

الودگی دریای خزر

تیتر مصور 
آلودگی دریای خزر

طرح: فیروزه مظفری