توصیه توصیه جنس بی کیفیت چینی نخریم به جای آن از تولید کشور خودمان استفاده کنیم

توصیه توصیه جنس بی کیفیت چینی نخریم به جای آن از تولید کشور خودمان استفاده کنیم

سعید لیلاز: جنس چینی نخریم

دنیا عیوضی

از پایان سال پیش تا ابتدای امسال، فراخوان‌های گوناگونی از بزرگان در حوزه‌های مختلف منتشر شده است. تقاضای هنرمندان از مردم و مسوولان که در پایان سال گذشته درباره آلودگی هوا موجب ضرورت توجه به آن شد، در کنار مشکلاتی که هرچند وقت یک‌بار موجب واکنش و درخواست می‌شود و مشکل قدیمی ورود بی‌رویه کالاهای چینی، داد تولید‌کننده و مصرف‌کننده را درآورده است. شرکت‌های چینی توانسته‌اند ظرف سال‌های اخیر با بی‌اعتنایی به تحریم‌های بین‌المللی، در بازار ایران مستقر شوند. انگار کالای چینی توفانی بر سر بازار ایران شده و اقتصاد ایران را مدفون کرده است. تاکنون هم هرچه دلسوزان اقتصاد دراین‌باره گلایه کرده‌اند به جایی نرسیده است! این‌بار سراغ «سعید لیلاز» رفته‌ایم، این چهره مشهور اقتصادی درباره راه گریز یا عدم گریز از جنس‌های چینی با نگاهی متفاوت از آنچه تاکنون شنیده‌ایم سخن می‌گوید. نوک تیز درخواست او از مسوولان است.

فکر می‌کنید راهی وجود دارد که مردم کمتر جنس چینی بخرند؟
 حتما راهی وجود دارد. همه اینها به سیاست‌های کلان اقتصادی بستگی دارد، مثلا نرخ دلار در برابر ریال یک ‌شاخص تعیین‌کننده است یا نرخ تعرفه‌های گمرکی. اگر سیاست کلی در جهت بازکردن درها باشد یا تثبیت قیمت دلار در برابر ریال با توجه به تورم داخلی، منجر به افزایش واردات می‌شود، حالا از چین نباشد از کشور دیگر. ولی اینکه ما درهای اقتصاد را به سمت کالاهای مصرفی باز کنیم مساله‌ای است که مربوط به سیاست‌های کلان اقتصادی می‌شود. مردم و فعالان اقتصادی گناهی ندارند.
یعنی نمی‌توان جلو ورود واردات چین را گرفت؟
هیچ رمل و اسطرلاب، هیچ دعا و وردی وجود ندارد. فقط باید کاری شود که قیمت تولیدات داخلی با توجه به کیفیت قابل رقابت با تولیدات خارجی شود. این از طریق سیاست‌های کلانمان صورت می‌گیرد نه از این طریق که به مردم در رسانه‌ها التماس کنیم یا اینکه غیرتشان را به جوش بیاوریم تا به خرید تولیدات ایرانی روی آورند. عمده‌ترین راهش تنظیم قیمت دلار در برابر ریال است. اگر قرار باشد مثل دوران احمدی‌نژاد به‌مدت 10سال قیمت دلار در برابر ریال ثابت باشد ولی تورم داخلی بین20 تا 25درصد هر سال قیمت‌ها افزایش پیدا کند، طبیعی است روزبه‌روز تولید داخلی قدرت رقابتش را در برابر واردات از دست می‌دهد. آن‌هم به‌گونه‌ای که حتی واردات سنگ‌قبر هم ارزان‌تر از تولید سنگ‌قبر در ایران است. همین اتفاق هم افتاد. بنابراین ما باید بتوانیم اقتصاد را در حوزه‌های کلان به‌گونه‌ای اداره کنیم که یا قیمت ارز در برابر ریال همپای تورم تغییر کند یا نرخ تورم همان‌طوری که نرخ ارز تثبیت شد به صفر برسد و اگر نه این بازی تا ابد ادامه خواهد داشت. در تمام 40سال گذشته این رویه اقتصاد ایران بوده است.
آیا از نظر شما ناراحت‌کننده نیست که نمی‌توان جلو واردات اجناس چینی را گرفت؟
من موافق نیستم که مردم جنس ایرانی نمی‌خرند. تا سال 1383 ما 140هزارمیلیاردتومان تولید ناخالص داخلی داشتیم که با این مقدار تولید ناخالص داخلی فقط 30میلیارد واردات داشتیم، بنابراین سهم واردات در اقتصاد ایران هیچ‌گاه بیش از 15تا17درصد نبوده است. 80 تا 85 درصد تولیدات ایران از داخل تامین می‌شود و در داخل هم مصرف می‌شود. اتفاقا اقتصاد ایران هنوز به اندازه کافی و به اندازه یک کشور توسعه‌یافته در حد اروپا وابسته به واردات نشده است. این واردات نیست که بد، غم‌انگیز و منفی است. اینکه ما نفت بفروشیم و به‌جایش کالای مصرفی وارد کنیم بد است. از سال 91 به‌بعد می‌بینیم که سهم نفت در تولید ناخالص ایران به کمتر از 14/15درصد کاهش پیدا کرده است. در سال 1391 ارزش افزوده بخش صنعت و کشاورزی در ایران روی‌هم شش‌برابر ارزش افزوده بخش نفت بود. بنابراین به‌عنوان کشوری که 120میلیون‌تن مواد غذایی یا کشاورزی تولید می‌کنیم ما اساسا اقتصادمان متکی به تولیدات داخل است. نباید این شعارها و بحث‌های سیاسی و غبارها روی حقیقت سایه بیندازد.
این‌روزها بحث آلودگی‌های محیط‌زیست مطرح است، آیا این آلودگی با اقتصاد رابطه‌ای دارد؟
مشکل آلودگی هوا تمامش اقتصادی است، مساله اینجاست که ما روزانه دومیلیون‌بشکه نفت به اقتصاد ایران تزریق می‌کنیم و از آن میزان فقط 600، 700میلیارددلار ارزش افزوده در سال به‌دست می‌آوریم. یعنی در سال1390 به تحقیق ما اسراف کار‌ترین ملت جهان در مصرف حامل‌های انرژی بودیم که کمترین ارزش افزوده را از مصرف حامل‌های انرژی به‌دست آوردیم. اگر بهره‌وری در اقتصاد ایران افزایش پیدا کند و به یک حد متوسط نه خیلی عالی در دنیا برسد درست با یک‌سوم انرژی مصرفی فعلی می‌شود همین مقدار ثروت تولید کرد. تصور کنید مصرف بنزین و گازوییل ایران ناگهان یک‌سوم شود، خواهید دید که انقلاب زیست‌محیطی در ایران اتفاق می‌افتد. همین‌طور بحران کمبود آب در ایران، بحران فقدان تکنولوژی مناسب در بخش کشاورزی است، باید قادر باشیم با آب کمتر از این، همین مقدار محصول کشاورزی تولید کنیم. همچنین در مورد مصرف آب در منازل و مناطق شهری برآورد‌ها نشان می‌دهد تا یک‌سوم آب تصفیه شده، در تصفیه‌خانه‌ها و در جریان توزیع تا قبل از اینکه به دست مردم برسد از بین می‌روند. به هر حال  ایران یکی از پایین‌ترین بهره‌وری‌های جهان را در استفاده از محیط‌زیست دارد. این عامل اصلی تخریب محیط‌زیست ایران است. همه‌اش اقتصاد، مدیریت و تکنولوژی است.
وقتی حرف از اقتصاد می‌شود، بلافاصله در نظر مردم پول و سرمایه به ذهن می‌رسد، خودتان را آدم پولداری می‌دانید؟
من خودم را جزو دو دهک اول درآمدی جامعه ایران می‌دانم؛ یعنی 20درصد بالای مردم.
تا به حال در زندگی‌تان به کسی بدهکار بوده‌اید؟
متاسفانه خیلی به‌ندرت پیش می‌آید، هیچ بنی‌بشر و بانکی در ایران نمی‌توانید پیدا کنید که به سعید لیلاز وام داده باشد. من یادم نمی‌آید که تا به حال از کسی وامی گرفته باشم، یارانه نقدی گرفته باشم و یا عضو تعاونی مسکنی بوده باشم. سعی می‌کنم کمتر مصرف کنم اگر پول ندارم. به مقدار خیلی معدود و کم پیش آمده که به پدرم بدهکار بوده باشم.
صندوق ذخیره ارزی در خانه دارید؟
در حال حاضر نه.
 اقتصاد شخصیتان را چگونه مدیریت می‌کنید؟
همیشه به اندازه‌ای که هزینه‌های زندگی را تامین کنم پول درآوردم، هیچ‌گاه مساله پول نداشتم.
یعنی دخل‌وخرجتان با هم می‌خواند؟
همیشه خوانده است، حتی وقتی زندان بوده‌ام. من نه هزینه‌هایم خیلی بالاست نه درآمدم.
توصیه اقتصادی شما به اطرافیانتان چیست؟
باید یا به اندازه درآمدشان هزینه کنند یا به اندازه هزینه‌هایشان پول در بیاورند. این کاری است که من همه عمر کوشیدم انجام دهم.
اگر دقیق‌تر بپرسیم بین تمام چیزهایی که به افزایش سود مربوط می‌شود، در حال حاضر کدام را بیش از همه برای سرمایه‌گذاری پیشنهاد می‌کنید؟
از آنجایی که در هشت‌سال گذشته تولید در حوزه صنعت و کشاورزی ذلیل شده بود، برخلاف تصور توصیه می‌کنم سرمایه‌گذاری در حوزه کشاورزی و صنعت را ما لحاظ قرار دهیم، به این خاطر که کاهش شدید قیمت ریال در برابر دلار در دوسال اخیر یک بار دیگر تولید داخلی به خصوص در حوزه کشاورزی را جذاب کرده است. می‌دانید یگانه بخش اقتصاد ایران در سال‌های1391 و 1392 که از خودشان رشد حسابی نشان داده‌اند، کشاورزی بوده است.

---

 

  

دنیای جدید با ایده های جدید(دنیابه کجامی رود؟)

دنیای جدید با ایده های جدید(دنیابه کجامی رود؟)

ایده‌های نو کنترل خانه‌های هوشمند با فرمان صوتی    میترا جلیلی با توجه به پیشرفت و رشد تکنولوژی، خانه‌های هوشمند به موضوعی داغ تبدیل شده است و هریک از شرکت‌های پیشرو در زمینه فناوری، تلاش دارند تا با ورود به این عرصه، از دیگر رقبای خود عقب نمانند. در خانه‌های هوشمند می‌توان همه وسایل خانه را از راه دور کنترل کرد و علاوه بر آن، با وجود دوربین‌های نظارتی، هنگامی‌که از خانه دور هستید، ‌در سفر به سر می‌برید یا سر کار خود حضور دارید خیال شما بابت امنیت خانه راحت باشد. تاکنون سیستم‌های متفاوتی در این زمینه ارائه شده است ولی آخرین نمونه آن Alyt، کاملاً منحصر به فرد است. این نمونه جدید علاوه بر کارآیی مدل‌های قبلی خانه‌های هوشمند مانندRevolv و  Ninja Sphere که به ترتیب با اپ و حرکت کنترل می‌شود، تنظیم از طریق صدا را نیز به قابلیت‌های قبلی افزوده است و می‌تواند از طریق فرمان‌های صوتی نیز همه وسایل خانه را کنترل کند. اگر هم از آن دسته افرادی هستید که وقتی به یک وسیله عادت می‌کنید سخت از آن دل می‌کنید می‌توانید از راهکارهای دیگر این سیستم به جز صدا بهره بگیرید یعنی برای کنترل وسایل خانه یا چک کردن امنیت آن، اپ‌های اندرویدی و iOS وسایل الکترونیکی مختلف مانند تلفن هوشمند، تبلت، لپ تاپ و... را به کار ببرید. سیستم  Alyt همچنین قابلیت یادگیری دارد و در صورتی که کاری را به صورت تکراری و پیوسته از این وسیله بخواهیم، این کار را پس از مدتی،به صورت اتوماتیک انجام می‌دهد و هیچ نیازی نیست که دوباره به آن فرمان داده شود. از آنجا که عملکرد Alyt به سنسورها و وسایلی که به آن متصل می‌شوند محدود می‌شود، خالقان آن تلاش داشته‌اند تا توانایی‌های امنیتی آن را افزایش دهند و آن را به عنوان یک سیستم امنیتی کامل و حرفه‌ای به مخاطبان خود معرفی کنند. در این نمونه حتی اگر در خانه یا اتاق‌ها در حدی بسیارکم نیز باز یا بسته شود به شما اطلاع داده و هشدار می‌دهد تا فکری به حال این مشکل بکنید. همچنین برای امنیت بیشتر Alyt، نرم افزارها و سخت افزارهای اضافی مانند دوربین‌های ویدیویی IP وایرلس از آن حمایت می‌کند تا ویدیوها را بلافاصله و بی‌درنگ از خانه به گوشی شما ارسال کند و در همه لحظات بتوانید خانه خود را زیر نظر داشته باشید. ازسوی دیگر سیستم‌های امنیتی خانه از سیستم‌های تشخیص چهره استفاده می‌کند و اگر در نبود شما کسی در خانه تردد داشته باشد، عکس وی ثبت خواهد شد. این سیستم هوشمند همچنین سنسورهایی دارد که فاکتورهای محیطی درون و بیرون خانه را نظارت و کنترل می‌کنند یعنی با گرم کردن یا خنک کردن خانه به ذخیره انرژی کمک می‌کند. Alyt همچنین طوری طراحی شده است که عملکرد آن با ترموستات خانه NEST یکی شود و بتواند براساس ساعت شبانه‌روز و وضع هوا، دمای خانه را تغییر دهد. فعال کردن ردیاب‌های دود و CO2 وهمچنین جریان آب هم برخی دیگر از کارآیی‌های این سیستم خانه هوشمند است. این سیستم درصورتی که دود ناشی از آتش سوزی یا سوختن غذا را کشف کند، هشدار می‌دهد و اگر هم لوله‌های آب در خانه نشتی داشته باشد یا در اثر وقوع طوفان و بارندگی، سقف خانه چکه کند باز هم می‌تواند شما را از مشکل آگاه کند. این، نخستین مدیریت خانه هوشمند است که توسط اندروید انجام می‌شود و شاید بالاترین مزیت هم متن باز بودن این سیستم باشد که به سازندگان اجازه می‌دهد تا اپ‌های ویژه خود را برای وسایل خانه ارائه دهند و کاربران، آن را از فروشگاه اپ Alyt تهیه کنند. Alyt با همه سیستم‌های خانه هوشمند موجود سازگار است و می‌تواند با بلوتوث، اینفرارد،NFC, DLNA, Wi-Fi, Z-Wave و ZigBee کار کند. بهای این سیستم، 599 دلار تخمین زده شده است ولی هنوز زمان ورود آن به بازار مشخص نیست.

بحران امنیت غذایی وتخریب محیط زیست وراه حل آن

بحران امنیت غذایی وتخریب محیط زیست وراه حل آن

نگاهی به کتاب «چو دخلت نیست، خرج آهسته‌تر کن»

تخریب محیط‌زیست و بحران امنیت غذایی

جواد لگزیان

امنیت غذایی به نظر لستر براون در کتاب «چو دخلت نیست، خرج آهسته‌تر کن» اکنون بسیار مهم است چرا که سرنوشت ما همچون تمدن‌های پیشین مانند سومری و مایایی به سرنوشت عرضه غذا پیوند خورده است و با وجود افزایش سریع قیمت مواد غذایی در سطح جهانی باید هر چه زودتر به بازسازی اقتصاد جهانی انرژی پرداخت و البته در این راه ایجاد نظام انرژی که نه بر مصرف سوخت متکی خواهد بود و نه بر تبدیل محصولات زراعی خوراکی به سوخت در اولویت است.  به عقیده لستر در طرف عرضه معادله غذا ما با چالش‌های متعددی ازجمله تثبیت آب‌وهوا، افزایش بهره‌وری آب و حفاظت از خاک روبه‌رو هستیم. تثبیت آب‌وهوا کار ساده‌ای نیست، اما اگر سریعا عمل کنیم، می‌توانیم از پس آن برآییم. این کار مستلزم کاهش بزرگی در میزان انتشار کربن است- چیزی حدود 80‌درصد کاهش ظرف یک دهه- تا در اثر آن بتوانیم از عواقب وخیم تغییر آب‌وهوا بگریزیم. این سخن به‌معنای بازسازی کامل و همه‌جانبه اقتصاد انرژی جهان است.  ساده‌ترین راه انجام این کار به گمان لستر بازسازی نظام مالیاتی است. بازار نقاط قوت بسیاری دارد، اما ضعف‌های خطرناکی نیز دارد. بازار هزینه‌های مستقیم استخراج زغال‌سنگ و تحویل آن به نیروگاه‌های برق را خیلی راحت محاسبه می‌کند. اما هزینه‌های غیرمستقیم سوخت‌های فسیلی را در قیمت آنها منظور نمی‌کند؛ مانند هزینه‌های اجتماعی گرم‌شدن کره زمین، سرنیکلاس اشترن اقتصاددان ارشد سابق بانک جهانی، هنگام انتشار مطالعه به‌یادماندنی‌اش درباره هزینه‌های تغییر آب‌وهوا، این نکته را متذکر شد که .تغییر آب‌وهوا محصول نارسایی وسیع نظام بازار است.. هدف بازسازی مالیات‌ها عبارت است از کاهش مالیات بر درآمد و افزایش مالیات بر کربن تا از این طریق هزینه تغییر آب‌وهوا و سایر هزینه‌های غیرمستقیم مصرف سوخت‌های فسیلی در قیمت بازاری آنها منعکس شود. اگر بتوانیم بازار را وادار کنیم که حقیقت را بگوید،‌گذار از زغال‌سنگ و نفت به انرژی بادی و خورشیدی و زمین- گرمایی بسیار تسریع خواهد شد. اگر یارانه‌های عظیم صنعت سوخت‌های فسیلی را حذف کنیم، این حرکت بازهم سریع‌تر خواهد شد.  هرچند برخی از مردم چنین ‌گذاری را بسیار دور از ذهن می‌پندارند، این موج پیوسته- و در برخی کشورها با سرعتی هیجان‌آور- به پیش می‌رود، مثلا اکنون چهار ایالت شمال آلمان حداقل 46‌درصد از برق خود را از نیروی باد تامین می‌کنند. برای کل دانمارک این رقم 26‌درصد است. در ایالات متحده دو ایالت آیووا و داکوتای جنوبی هر کدام یک‌پنجم برق خود را از انرژی بادی تامین می‌کنند. اکنون انرژی خورشیدی اروپا می‌تواند نیاز 15میلیون خانه را به برق تامین کند. کنیا اکنون یک‌پنجم برق مورد نیاز خود را از انرژی زمین- گرمایی تامین می‌کند. اندونزی نیز تولید 9هزارو500مگاوات برق را از انرژی زمین- گرمایی برای سال 2025 میلادی هدف قرار داده؛ این مقدار برق معادل 56‌درصد نیاز فعلی این کشور به برق است.
همچنین به تصریح لستر علاوه بر مالیات بر کربن، ‌باید اتکا به خودرو را از طریق ارتقای حمل‌ونقل عمومی سراسر جهان به سطح استانداردهای اروپایی کاهش دهیم. هرجا نیز که از خودرو استفاده می‌شود، باید تاکید ما بر کاربرد خودروهای برقی باشد. دنیا هم‌اکنون نیز بخشی از خطوط راه‌آهن مسافربری خود را برقی کرده است. چندان که ما از موتورهای بنزین‌سوز و گازوییل‌سوز سنتی به خودروهای دوگانه‌سوز قابل اتصال به برق شهر و خودروهای تمام‌برقی ‌گذار می‌کنیم، می‌توانیم برق حاصل از منابع تجدیدشدنی را جایگزین بنزین کنیم. در همین حال چندان که ناوگان خودروهای ایالات‌متحده که تعداد آن در سال 2008 میلادی به اوج خود رسید، کوچک‌تر می‌شود، مصرف بنزین این کشور نیز همچنان به روند نزولی سال‌های اخیر خود ادامه خواهد داد. کاهش مصرف بنزین در کشوری که میزان مصرف آن از مجموع 16 کشور بعد از خود بیشتر است، روند جدیدی است که باید به آن خوشامد گفت.
در ادامه لستر به مساله آب اشاره دارد: همراه با تثبیت آب‌وهوا هدف مهم دیگری که دستیابی به آن برای پیشگیری از سقوط نظام غذایی ضرورت دارد، عبارت است از افزایش بهره‌وری آب. کوششی که جامعه جهانی قریب به نیم قرن پیش در زمینه افزایش بهره‌وری محصولات زراعی به عمل آورد، می‌تواند برای انجام این کار الگوی خوبی باشد. این کوشش فوق‌العاده موفق توانست در فاصله سال‌های 1950 تا 2011 میلادی عملکرد غلات را در هر جریب به سه‌برابر افزایش دهد.  اما راه‌حل سریع برای رویارویی با بحران چیست؟ از نگاه لستر ابتکاری که می‌تواند قیمت مواد غذایی را سریعا کاهش دهد، لغو مجوزهای تولید زیست- سوخت است. تبدیل مقادیر انبوهی از مواد غذایی به سوخت اتومبیل هیچ توجیه اجتماعی ندارد. وقتی پیوسته خودروهای دوگانه‌سوز برقی- بنزینی قابل اتصال به برق و خودروهای تمام‌برقی‌ای به بازار می‌آیند که می‌توانند با مصرف برقی که در نیروگاه‌های بادی محلی تولید می‌شود با هزینه‌ای معادل بنزین گالنی 80سنت حرکت کنند، چرا همچنان از سوخت پرهزینه‌ای که قیمت آن چهاربرابر است استفاده کنیم.  خواه مساله را از دیدگاه برتری محیط‌زیست نگاه کنیم و خواه از دید برتری اقتصاد، در هر صورت همه ما از‌گذار از سوخت‌های مایع به وسایل نقلیه‌ای که با نیروی برق رانده می‌شوند منتفع خواهیم شد. استفاده از برق حاصل از مزارع بادی، سلول‌های خورشیدی و نیروگاه‌های زمین- گرمایی برای تامین انرژی خودروها انتشار کربن را به گونه‌ای نمایان کاهش خواهد داد. اکنون ما هم فناوری‌های تولید برق و هم فناوری‌های تولید خودرو لازم را برای ایجاد نظام حمل‌ونقلی پاک و بدون کربن در اختیار داریم؛ نظامی که نه بر مصرف سوخت متکی خواهد بود و نه بر تبدیل محصولات زراعی خوراکی به سوخت.

---

 

آیا سطع فوتبال ما بالاست؟

آیا سطع فوتبال ما بالاست؟

 

پوست اندازی تیم ملی بعد از جام جهانی

 

امیر حاج رضایی

 

ما در ترکیب تیممان لژیونر داریم اما اکثر آنها از فوتبال ما به فوتبال اروپا نرسیده اند. یکی از اصلی‌ترین دلایل این اتفاق پایین بودن سطح لیگ برتر فوتبال ایران در سالهای گذشته بوده است. لیگی که میانگین سنی آن 30 سال و سرعتش پایین باشد نمی‌تواند لیگی پویا و مولد باشد. کمبودها، تنگناها، نوع آموزش و نداشتن امکانات خوب مانند زمین فوتبال باعث شده در مجموع لیگ پویا و مولد نداشته باشیم. فوتبال ایران تولید ندارد. نباید انتظار داشته باشیم چشمان بیگانگان خیره به بازیکنان ما بماند چون چیزی برای عرضه نداریم. آزمون و جهانبخش هم به دلیل سن پایین جذب تیمهای اروپایی شدند. لیگی که قوی و زاینده نباشد پدیده‌ای هم برای عرضه به دنیا نخواهد داشت. اعتقاد کی روش بر این است که جام‌جهانی جای تجربه اندوزی نیست. او درست می‌گوید و در جام جهانی آنچه برای تیم ایران اهمیت دارد آمادگی جسمانی است که ظاهرا در این اردوها هم هدف همین بوده و بازیکنان توانسته اند سطح دوندگی خود را افزایش دهند. حضور بازیکنان جوان می‌تواند سطح دوندگی تیم را بالا ببرد اما نظر کی‌روش این بوده که بیشتر از بازیکنان باتجربه استفاده کند. دروازه مهم‌ترین پست است و نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت. ظاهرا کادر فنی تیم ملی هنوز به جمع بندی درباره شماره یک نرسیده و این موضوع خطرناک است. خود دروازه بان هم باید بداند که هفته آینده درون دروازه قرار می‌گیرد یا نه. تیم ملی باید بعد از برزیل پوست بیندازد. ما باید تیم خوبی برای 4 سال آینده ببندیم و آماده کنیم. 34 سال سن برای فوتبال بازی کردن مناسب نیست. نباید نگران باتجربه شدن بازیکنان باشیم چون تجربه با پرداخت زمان به‌دست می‌آید و قابل آموزش نیست.

---

یک اصل روان شناسی می گوید شادی جمعی ضروری است، ضروری است.

یک اصل روان شناسی می گوید شادی جمعی ضروری است، ضروری است.

 شادی جمعی ضروری است

 

امیر هوشنگ مهریار*

 

برگزاری کارناوال‌های شادی و تشویق مردم به نشاط در تمام دنیا متداول است. برگزاری جشن‌ها و کارناوال‌های شادی در هر جامعه‌ای نشان‌دهنده احساس امیدواری و زمینه‌ای برای بروز عواطف و احساسات است. بسیاری از کشورهای دنیا، شهروندان خود را ترغیب می‌کنند تا برای بیان احساسات و بروز هیجانات مثبت خود به خیابان‌ها بیایند و شادی خود را با دیگران قسمت کنند. تقسیم شادی با سایر شهروندان و ایجاد احساسات مثبت میان مردم موجب می‌شود تا همبستگی و همدلی میان مردم افزایش یابد. به طور حتم، ایجاد احساس همدلی و همراهی مردم در جامعه یعنی شکل‌گیری یا تقویت اعتماد اجتماعی که عنصر اصلی سرمایه اجتماعی و از شاخص‌های توسعه اجتماعی در هر کشور است. در ایران اما موارد چنین جشن‌های گروهی و خیابانی در مقایسه با سایر جوامع اندک است. شادی مردم پس از انتخابات دوره یازدهم ریاست‌جمهوری که اکنون در سالگرد آن قرار داریم یا شادی موفقیت ایران برای ورود به جام جهانی 2014 از موارد شادی جمعی ما ایرانی‌هاست. در ایران، نگاه چندان مثبتی به این کنش‌های اجتماعی که اغلب محصول فعالیت‌های جوانان است به دلیل احتمال زیر پا گذاشتن یک سری هنجارها و آسیب به اموال عمومی، وجود ندارد. این عوامل موجب شده است تا بسیاری از مردم به ویژه جوانان ترجیح دهند شادی‌هایشان را به چهاردیواری خانه‌ها یا حوزه‌های خصوصی ببرند و از بروز آن در سطح جامعه خودداری کنند. این در حالی است که زمانی که شادی به حوزه خصوصی می‌رود می‌تواند موجب بروز آسیب‌هایی شود که زمینه شکل‌گیری آنها در سطح جامعه وجود ندارد. کم‌توجهی برخی مسئولان به ضرورت شاد بودن جامعه و غفلت از ایجاد محیط‌هایی با نشاط و فراهم ساختن بستر‌هایی برای بروز شادی و هیجان در جامعه در حالی است که در روانشناسی امروز شاخه‌ای با عنوان روانشناسی مثبت که بیشتر تمرکز خود را بر مطالعه عوامل منجر به شادی و احساس خوش بینی و تاثیر آن بر سلامت روانی جامعه قرار داده است، در سال‌های اخیر به شدت مورد توجه کارشناسان روانی و اجتماعی کشورها قرار گرفته است. به عنوان یک روانشناس، ایجاد موقعیت‌هایی برای بروز شادی و بیان عواطف و احساسات و هیجانات مثبت در جامعه را نه تنها مفید بلکه، ضروری می‌دانم از این رو که ایجاد روحیه شاد و با نشاط در جامعه بر تمامی روابط و فعالیت‌های اجتماعی افراد تاثیرگذار است و می‌تواند منجر به تعالی جامعه و کاهش بروز برخی از آسیب‌های اجتماعی از جمله خشونت یا ناامیدی و احساس ناکامی و افسردگی شود. البته، این نکته را هم نباید فراموش کنیم که در تمامی جوامع، مردم برای نشان دادن شادی جمعی و به راه انداختن کارناوال‌های جشن و سرور باید قواعد و مقررات اجتماعی جامعه را مد نظر داشته باشند ضمن اینکه، مسئولان جامعه نیز باید فضای اجتماعی را با توجه به انعطاف پذیر بودن فضای اجتماعی تا آنجا که ممکن است برای این نوع از فعالیت‌ها باز و راه را هموار کنند. در ایران نیز ایجاد زمینه و بستر‌های لازم برای ایجاد این رویداد جمعی چندان دشوار نیست. آموزش به جوانان در باره نحوه بروز احساسات مثبت در جامعه بدون ایجاد آسیب برای سایر اعضای جامعه یا توهین به شخص یا گروه خاصی به همراه باز‌تر شدن فضای اجتماعی و ایجاد انعطاف در محیط اجتماعی از سوی مسئولان و بازنگری در نگاه مسئولان نسبت به ظرفیت‌های جوانان می‌تواند راهی باشد برای گسترش اینگونه از اقدامات مثبت در کشور. به اعتقاد من، جامعه‌ای که شادی را نپذیرد و به شهروندانش اجازه شاد بودن ندهد و مهم‌تر از همه بستر‌های لازم برای شاد بودن شهروندانش را فراهم نکند، جامعه پژمرده‌ای است که هر لحظه ممکن است در معرض آسیب‌های اجتماعی و روانی جدید قرار گیرد. لزوم توجه به شادی به عنوان یکی از شاخص‌ها و معیارهای اصلی سلامت روانی موجب شده است تا بسیاری از کشورها برنامه‌ریزی جدی در این زمینه داشته باشند. من بر این باورم که ما هم می‌توانیم در راستای اقدامات سایر کشورها، با توجه به فرهنگ و ظرفیت‌های جامعه در صدد ایجاد جامعه‌ای با نشاط باشیم تا از میزان بروز آسیب‌های اجتماعی چون خشونت به ویژه خشونت‌های کلامی و فیزیکی بکاهیم. ایجاد محیط با نشاط و اجازه بروز این نشاط در جامعه، این نوید را می‌دهد تا در آینده با نسلی از جوانان رو به رو باشیم که از سطح بالای سلامت روانی و اجتماعی برخوردار است.

* روانشناس

---

لینک خبر :  http://armandaily.ir/?News_Id=79961