مشارکت زنان نیازی ضروری در توسعه کشور(زنان را دریابیم)

مشارکت زنان نیازی ضروری در توسعه کشور(زنان را دریابیم)

افزایش نرخ مشارکت و اشتغال زنان نیاز توسعۀ کشور

زنان را به بازار کار راه دهید!

دکتر پویا علاءالدینی* نرخ نازل مشارکت زنان ایران در نیروی کار و بیکاری گستردۀ آنان تا حد زیادی متاثر از سطح پایین مشارکت در نیروی کار و اشتغال در کل جمعیت کشور است.
به رغم ازدیاد نفوس و توسعۀ شتابان شهرنشینی در ایران، اقتصاد کشور طی سالیان متمادی از رشدی نسبتاً کم (یا ناپایدار) برخوردار بوده و آن هم اغلب از طریق افزایش قیمت نفت یا سرمایه‏‌گذاری در فعالیت‏‌های سرمایه‏‌بر (در مقابل کاربر) میسر شده است.

در کل، سیاست‏‌های اقتصادی اتخاذ‏شده در ایران طی چند دهۀ گذشته نه باعث بهبود سرانۀ تولید ناخالص داخلی (به قیمت‏‌های واقعی) شده و نه توانسته برای خیل جمعیت جوان کشور اشتغال مناسب فراهم آورد. در عین حال، ترویج فرهنگ به ظاهر سنتی مردمحور (از طرق غیررسمی و رسمی و به تلویح و تصریح) و دادن اغلب اولویت‏‌های استخدام به مردان نیز تاثیرات منفی گسترده‏‌ای بر مشارکت زنان در نیروی کار و سطح اشتغالشان گذاشته است.
از این رو، علی‏رغم میزان نازل مشارکت زنان در نیروی کار (یعنی هرچند تعداد متقاضیان زن برای کار در اصل به دلایل ساختاری-تاریخی، اجتماعی-فرهنگی و سیاسی-حقوقی بسیار کم است) نرخ بیکاری آنان، از جمله نزد زنان تحصیل‏‌کرده، بیشتر از مردان است. البته بیکاری خود سبب یاس و عدم مشارکت زنان (و مردان) در نیروی کار می‌‏شود.

اما توسعۀ ایران در گرو اشتغال مناسب همۀ سرمایه‏‌های انسانی موجود قرار دارد. اگر بخش بزرگی از جمعیت که در سنین مولد قرار دارد به شکلی درست در اقتصاد کشور به کار گرفته نشود، تولید و سرمایه‏‌گذاری ناکافی و تحقق اهداف توسعه غیرممکن خواهد بود. عملاً نیز اقتصاد و جامعۀ ایران به شدت وابسته به درآمدهای نفتی و واردات از یک سو و کم‏‌توان در دست و پنجه نرم کردن با چالش توسعه از سوی دیگر است.

حال اگر هدف را توسعۀ کشور قرار ندهیم، کاهش نرخ مشارکت در نیروی کار، یعنی تعداد کمتر متقاضی کار، به ظاهر ابعاد مشکل بیکاری را کوچک‌تر می‌‏سازد (یعنی بخشی از صورت مساله را پاک می‌‏کند). احتمالاً تداوم موانع فرهنگی و به ظاهر سنتی اشتغال زنان خالی از چنین مقاصدی نیست. حداقل آنکه عدم جدیت دولت در کاهش موانع اشتغال زنان با تکیه بر گفتمان فرهنگی نقش سنتی آنان در جامعه و خانواده مشکل بیکاری را به شکلی مقطعی و معیوب کوچک می‌‏کند. البته خود گفتمان فرهنگیِ نقش سنتی زنان در جامعه و خانواده فاقد پشتوانۀ منطقی و درک درستی از رابطۀ فرهنگ و اقتصاد ایران در ادوار قبلی است. اولاً در یک قرن پیش اکثر مردم ایران ساکن روستا و تقریباً همه بی‏سواد بودند و در عین حال زنان روستایی نقش برجسته‏‌ای در تولید داشتند. به سخن دیگر، قبل از دوران مدرن، اکثر زنان ایرانی به رغم فقدان تحصیلات در شمار شاغلان قرار می‌‏گرفتند.

برخی تحلیل‏گران با برجسته ساختن موضوع کاهش نرخ رشد جمعیت ایران در سال‌های اخیر ترویج دیدگاه‏‌های فرهنگی غیرمشوق اشتغال زنان و تمهیدات تبعیضی را توجیه می‌‏کنند. به زعم آنان، حضور کمتر زنان در بازار کار یا خروج زود رسشان از آن نه تنها فرصت‏‌های شغلی مردان را افزایش می‌‏دهد، بلکه موجب افزایش تمایل خانواده‏‌ها به فرزندآوری می‌‏شود. اما این طرز فکر منطق درستی ندارد.
در واقع، در ایران، به رغم میزان بسیار کم مشارکت زنان در نیروی کار (که در چند دهۀ اخیر هم افزایشی نداشته)، نرخ باروری کاهش یافته و حتی کمتر از کشورهایی شده است که میزان فعالیت اقتصادی زنانشان بسیار بیشتر از ایران است. مثلاً نرخ باروری کل در ایران کمتر از فرانسه و آمریکا است، در حالی که میزان فعالیت اقتصادی زنان این دو کشور بسیار بیشتر از زنان ایران و نزدیک به مردانشان است. همچنین، کیفیت تربیت فرزندان در کشورهای توسعه‏‌یافته بدون شک پایین‏‌تر از ملل کمتر‏ توسعه‏‌یافته مانند ایران نیست.

پس ادعای کاهش نرخ باروری و بروز آثار منفی بر تربیت فرزندان به سبب افزایش فعالیت اقتصادی زنان در جامعۀ ایران یا امکان افزایش نرخ باروری و ارتقای کیفیت تربیت فرزندان از طریق نگه داشتن زنان در خانه اساس درستی ندارد. احتمالاً، قضیه برعکس و سطح پایین اشتغال زنان در ایران خود موجب کاهش باروری است.
اگر اشتغال زنان که نیمی از جمعیت مستعد فعالیت را تشکیل می‌‏دهند افزایش یابد، وضع اقتصادی خانوار‌ها بهتر و امکانات بالقوۀ فرزندآوری و تربیت کودکانشان بیشتر خواهد شد. مثلاً وقتی زنان تحصیل‏کرده (که بیشترین میزان بیکاری هم در این گروه مشاهده می‌‏شود) موفق به احراز شغل مناسب شوند، نه تنها بخش بزرگی از هزینه‌‏هایی که مملکت برای آموزششان کرده هدر نمی‌‏رود، بلکه می‌‏توانند همراه همسرانشان در فراهم آوردن شرایط اقتصادی مورد نیاز برای تشکیل خانواده و پرورش فرزندان سهم داشته باشند؛ به خصوص اگر برنامه‌های ویژه، دقیق و موثری برای کمک به زنان شاغل و همسران‌شان جهت نگهداری از کودکان و ایجاد انگیزه در آنان به داشتن فرزند صورت‌بندی و اجرا شود (از قبیل تمهیدات دولت‌های رفاه گستر کشورهای شمال اروپا).
متاسفانه اکنون اوضاع نقریباً برعکس است و زنان جوان تحصیل‏کرده از یک طرف قرار نیست نقش چندانی در کسب درآمد برای خانواده داشته باشند و از طرف دیگر به دلیل ارتقای تحصیلاتشان توقعات اقتصادی بسیار بیشتری هم دارند؛ یعنی بار اقتصادی بالقوه‏‌ای که بر دوش مردان جوان و مستعد ازدواج قرار گرفته دوچندان شده و احتمالاً بسیاری از مردان و زنان جوان را از تشکیل خانواده یا داشتن فرزند باز داشته است.

گمان نمی‌‏رود کسانی که نگران افزایش سن ازدواج و کاهش نرخ باروری در کشور هستند بخواهند دختران و زنان ایرانی را محروم از تحصیل و محکوم به بی‏‌سوادی یا کم‏‌سوادی کنند. خوشبختانه کمتر کسی در جامعۀ ایران حامی چنین دیدگاه‏‌هایی است. پس بهتر است راه حل را در اتخاذ سیاست‏‌هایی جست که پیش‏نیازهای توسعۀ کشور را، از جمله افزایش قابل ملاحظۀ نرخ مشارکت در نیروی کار و اشتغال مردان و زنان هردو، فراهم سازد. سیاست‏‌های فرهنگی و اجتماعی نیز باید حامی و تسهیل‏‌گر چنین سیاست‏‌های اقتصادیی باشند.

* دانشیار گروه برنامه‌‏ریزی اجتماعی دانشگاه تهران

اسطوره مردمی و فراموش نشدنی فوتبال ایران مرحوم ناصر حجازی در تصویر جدید با همسرش(یاد مرد رک گوی فوتبال ایران بخیر)

اسطوره مردمی و فراموش نشدنی فوتبال ایران مرحوم ناصر حجازی  در تصویر جدید با همسرش(یاد مرد رک گوی فوتبال ایران بخیر)

تصویری از حجازی و همسرش و خاطراتی که دیگر تکرار نمی شوند

ورزش > فوتبال ملی - دوباره نزدیک دوم خرداد است ؛ روز تلخ اشک های عاشقانه جلوی بیمارستان کسری. روزی که عقاب برای همیشه از آسمان فوتبال ایران پر کشید.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛چهارمین سالگرد رفتن ناصر حجازی از راه می رسد و هنوز فوتبال ایران داغدار از دست دادن اوست .

حجازی که سال ها برای فوتبالش و البته مهمتر از آن برای رک گویی هایش در این فوتبال به چهره ای ماندگار بدل شده بود ، بر اثر ابتلا به بیماری سرطان درگذشت. ناصر حجازی یکی از موفق ترین ورزشکاران ملی ایران در زندگی خانوادگی بود. این قهرمانی ملی تحصیلکرده یک عمر زندگی عاشقانه و بی حاشیه را با نازی شفیعی گذراند و در 62 سالگی دار فانی را وداع گفت.

---

این صحنه ناب از ناصرخان ، نازی خانم و آتیلا که اقلا برای 30 سال پیش است و نگاه عاشقانه اسطوره فقید آبی ها به همسرش حکایت از راز جاودانگی این زندگی دارد.

شاعر ،پژوهشگر،مترجم نامدار و مردمی کشور علی سپانلو به خانه ابدی پرکشید(تصاویر)

شاعر ،پژوهشگر،مترجم نامدار و مردمی کشور علی سپانلو به خانه ابدی پرکشید(تصاویر)
(تصاویر) تشییع پیکر محمد علی سپانلو

محمد علی سپانلو با شعرخوانی به استقبال بدرقه‌کنندگانش به سمت خانه ابدی آمد.

مراسم تشییع پیکر محمدعلی سپانلو شاعر‌، پژوهشگر و مترجم پیشکسوت صبح امروز (پنجشنبه 24 اردیبهشت ماه) از خانه هنرمندان به سمت قطعه نام‌آوران بهشت زهرا برگزار شد.

در این مراسم که بدون انجام سخنرانی برگزار شد‌، شعرخوانی سپانلو شاعر تهران برای حاضران پخش شد‌ و در ادامه با انتقال پیکر او به خانه هنرمندان حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمود دعایی(مدیر موسسه اطلاعات) بر پیکر او نماز خواند.

عکس‌ها و شعرهایی از محمدعلی سپانلو همراه حاضران در این مراسم بود.

از جمله نوشته‌هایی که در این مراسم به چشم می‌خورد، این عنوان‌ها بود: «بچه‌ای آمد‌، دو پول سفید روی پلک سیه شعر نهاد‌» و «تو آن مسافر موعودی که پیشگویی روح کتاب‌ها بودی».

در مراسم تشییع پیکر سپانلو افرادی همچون محمود دولت آبادی‌، بهمن فرمان آرا‌، جواد مجابی‌، مفتون امینی‌، علی مرادخانی (معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، جلال سرفراز‌، یونس تراکمه‌، محمد جعفری قنواتی‌، حسن کیائیان‌، محمد علی جعفریه‌، محمد کریمی‌، قطب‌الدین صادقی‌، محمد متوسلانی‌، جعفر پناهی‌، امیر شهاب رضویان‌، عبدالله کوثری‌، عظیم زرین‌کوب‌، فرخ نعمتی‌، شهاب مقربین‌، جعفر مدرس صادقی‌، غلامحسین سالمی‌، فرهاد حسن‌زاده‌، اسدالله امرایی‌، فرهاد عابدینی‌، مدیا کاشی‌گر‌، غلامرضا امامی‌، بهرام دبیری‌، سیمین اکرامی‌، ابراهیم حقیقی‌، فرزانه طاهری‌، میترا حجار‌، ابوالحسن تهامی‌، علیرضا مجابی‌، سیروس ابراهیم‌زاده‌، ناهید کبیری‌، علی اصغر سیدآبادی‌ و لیلی گلستان حضور داشتند.

سال 2050 جهان به جه شکلی خواهد بود؟!(جالبه)

سال 2050 جهان به جه شکلی خواهد بود؟!(جالبه)

در ۲۰۵۰ به چه شکل خواهد بود؟

 استفان والت، استاد روابط بین الملل دانشگاه هاروارد آمریکا طی مقاله‌ای به پیش بینی شرایط جهان در سال ۲۰۵۰ پرداخته و می‌نویسد:
 دانش ما در مورد پویایی قدرت جهان در آینده-از مسائلی چون جمعیت چین گرفته تا بی‌ربط بودن ناتو- بیش از آن چیزی است که گمان می‌کنیم. 

به گزارش سرویس بین الملل فرارو به نقل از فارن پالسی، والت می‌نویسد: یوگی برا، بازیکن سابق بیس بال (و یک متفکر برجسته) در اظهارات معروف خود هشدار داده بود که «پیش بینی به خصوص در مورد آینده سخت است.» با این حال تلاش برای پیش بینی آینده، بخش بزرگی از سیاستگذاری خارجی است: رهبران (و مفسران) باید سعی کنند که روند‌ها را تفسیر و وقایع را پیش بینی کنند، تا بتوانند سیاست‌هایی ایجاد کنند که مانع بروز فاجعه می‌شوند و حتی ممکن است شرایط را بهتر کنند. 

والت در ادامه با اشاره به اینکه یوگی در مورد سخت بودن پیش بینی آینده حق داشته می‌نویسد: طی کلاسی که اخیرا در مدرسه کندی (یکی از دانشکده‌های برجسته دانشگاه هاروارد) داشتم، برخی ویژگی‌های کلیدی جهان در سال ۱۹۷۸ که نخستین سال حضورم در دوره تحصیلات تکمیلی بود را برای دانشجویان سال اولی‌ام یادآور شدم. در سال ۱۹۷۸، شوروی سابق و پیمان ورشو هنوز توانمند و پابرجا بودند. دولت آپارتاید سفید بر آفریقای جنوبی حکمرانی می‌کرد و شاه ایران هنوز بر تاج و تخت قدرت تکیه داشت. مردم می‌توانستند در فرودگاه، رستوران و دیگر اماکن عمومی سیگار بکشند. هیچ یورو، ایمیل، تلفن همراه، سرویس جریان دیجیتالی وجود نداشت و حتی سی دی هنوز ناشناخته بود. چه تعداد از ما می‌توانست پیش بینی کند که هریک از این شرایط ممکن است طی چند دهه آتی به طور چشمگیری دگرگون شود؟ 

اما اینکه بگوییم پیش بینی آینده سخت است، به معنای غیرممکن بودن آن نیست. در واقع، ما می‌توانیم برخی ویژگی‌های آینده را با درجه بالایی از اعتماد پیش بینی کنیم. 

استفان والت در ادامه می‌نویسد: برای مثال اگر از من خواسته شود که جهان در سال ۲۰۵۰ را توصیف کنم، خواهم گفت برخی عناصر هستند که پیش بینی کردنشان آسان است و پیش بینی درمورد برخی مناطق تقریبا غیرممکن است. 

جمعیت

یکی از مطمئن‌ترین پیش بینی‌ها در مورد جمعیت است. با وجود آنکه میزان زاد و ولد، و مرگ در طول زمان نوسان دارد، الگوهای جمعیت‌شناختی می‌تواند این تغییرات را محاسبه کند و ما می‌توانیم با درجه نسبتا بالایی از اطمینان در مورد میزان جمعیت جهان و جمعیت کشور‌ها به صورت مجزا در سال ۲۰۵۰ صحبت کنیم.
می‌دانیم که چین و هند هریک دست کم یک میلیارد نفر جمعیت خواهند داشت و جمعیت آمریکا حدود ۴۰۰ میلیون نفر خواهد شد. جمیعت آلمان، روسیه و ژاپن نیز کمتر خواهد شد و متوسط سن مردم این کشور‌ها به شدت افزایش خواهد یافت. سیاست‌های مربوط به افزایش جمعیت می‌تواند این ارقام را تا اندازه‌ای تغییر دهد اما روند رشد جمعیت به سرعت تغییر نخواهد کرد. در این حوزه احتمالا پیش بینی‌های ما برای سال ۲۰۵۰ نسبتا دقیق خواهد بود. 

دولت‌های مرکزی

چه مسئله دیگری را با اطمینان بالا می‌توان مطرح کرد؟ در سال ۲۰۵۰ جهان همچنان به کشورهای ارضی تقسیم شده و تعداد کشور‌ها نسبت به امروز بالا‌تر خواهد بود. در سال ۱۹۴۵ حدود ۵۰ کشور در جهان وجود داشت و این رقم در حال حاضر به ۲۰۰ رسیده است و نشانه‌های اندکی از کاهش فشار‌ها برای خودرایی دیده می‌شود. در مقابل، طی سال‌های اخیر فشار چندانی برای ادغام کشور‌ها یا ایجاد امپراتوری‌های چندملیتی جدید، و گام‌های‌گاه و بیگاه در این راستا وجود نداشته است. مطمئنا اتحادیه اروپا مهم‌ترین نمونه یک اتحادیه نوپای سیاسی است اما هنوز هم انجمنی از دولت‌های مفتخر ملی است و این روز‌ها نیروهای گریز از مرکز جدی را تجربه می‌کند. 

اینکه بگوییم دولت‌ها همچنان مرکزی می‌مانند و تعدادشان احتمالا افزایش می‌یابد بدان معنا نیست که هریک از این کشور‌ها در سال ۲۰۵۰ پابرجا خواهند بود. برای مثال، تصور اینکه کشورهای جدیدی از دل ناآرمی‌های فعلی در خاورمیانه ظهور کنند، آسان است، می‌خواهم بگویم شاهد افت چشمگیر تعداد کلی کشور‌ها نخواهیم بود. 

اقتصاد

وزن اقتصادی کشورهای مختلف نیز، دست کم برای یک دوره چند دهه‌ای، نسبتا قابل پیش بینی است. اکثر قدرت‌های اقتصادی اصلی در جهان امروز همچنان‌‌ همان کشورهایی هستند که مدت‌های مدیدی بازیگران اصلی اقتصادی بوده‌اند و البته خیزش چشمگیر چین یک استثنا برای این قاعده است. پیش بینی تولید ناخالص ملی به اندازه جمعیت آسان نیست، چرا برخی کشور‌ها اوج می‌گیرند و برخی دیگر با مشکل روبرو می‌شوند، با این حال هنوز مسائل بسیاری را در مورد دورنمای اقتصاد بین الملل در سال ۲۰۵۰ می‌دانیم. 

به طور خاص، به احتمال زیاد آمریکا، چین، ژاپن، هند، برزیل، روسیه و اتحادیه اروپا بازیگران اصلی اقتصادی در سال ۲۰۵۰ خواهند بود و دولت‌هایی که در حال حاضر دارای درآمد سرانه بالا هستند، طی ۳۵ سال آینده نیز تقریبا همین روند را ادامه خواهند داد. در عین حال باوجودی که تعداد اندکی از اقتصادهای نوظهور در دهه‌های آتی، عملکرد خوبی خواهند داشت، اکثر کشورهای فقیر‌تر امروز همنان در سال ۲۰۵۰ نسبتا فقیر خواهند بود (حتی اگر به مراتب بهتر از امروز باشند).
مغولستان یا بروندی تا سال ۲۰۵۰ به سنگاپور تبدیل نمی‌شوند و سنگاپور نیز به سومالی تبدیل نمی‌شود. دولت‌هایی که ثروتشان به طور کل مبتنی بر منابع طبیعی مانند نفت و گاز است، موادی خاص محسوب می‌شوند (اگر کالاهای مختص آن‌ها از نظر قیمت افت کند، ثروت آن‌ها به سرعت کاهش خواهد یافت) اما همچنان می‌توان گفت که بازیگران اقتصادی کلیدی در نیمه این قرن کدام کشور‌ها خواهند بود: پاسخ کوتاه است:‌‌ همان کشورهایی که همین امروز بازیگران کلیدی هستند. 

تحولات جهانی

دیگر ویژگی‌های ۲۰۵۰ را سخت‌تر می‌توان پیش بینی کرد، چراکه این ویژگی‌ها بازتاب تصمیمات سیاسی صریح است و ممکن است در مواجهه با وقایع سریعا تغییر کند. برای مثال، اتحادهایی که در طول جنگ سرد شکل گرفتند، مدتی طولانی است که وجود دارند و ثابت کرده‌اند که بادوام هستند، اما آیا می‌توان کاملا اطمینان داشت که ناتو یا اتحادهای آسیایی آمریکا ۳۵ سال دیگر همچنان وجود داشته باشند و همچنان معنادار باشند؟
اگر قدرت روسی همچنان رو به کاهش باشد و آمریکا توجهات بیشتر و بیشتری به آسیا داشته باشد، وجود ناتو به شکل روزافزونی بی‌ربط خواهد شد. همانطور که پیش از این گفتم نیز، به سختی می‌توان در تلاش‌های آتی آمریکا برای موازنه با چین، نقش فعالی برای ناتو متصور شد. 

پویایی اتحاد در آسیا به شکل روزافزونی پیچیده خواهد شد و پیش بینی آن سخت است، بنابراین تغییرات بسیار چشمگیر در این منطقه را نیز به سختی می‌توان رد کرد. من روی یک ائتلاف موازنه ساز برای رسیدگی به قدرت رو به افزایش چین شرط می‌بندم اما در مورد پیدایش و پیوستگی آن نمی‌توان کاملا اطمینان داشت. و اگر قدرت چین همچنان رو به افزایش باشد، آیا می‌توان شکل گیری روابط امنیتی نزدیک‌تر میان پکن و برخی کشور‌ها در نیمکره غربی را به طور کامل رد کرد؟ فکر نمی‌کنم. تصور تغییر چشمگیر اتحاد‌ها در خاورمیانه نیز چندان سخت نیست، به خصوص اگر ایران در ‌‌نهایت از محوطه جریمه خارج شود و به یک بازیگر فعال‌تر و مقبول‌تر تبدیل شود. نمی‌گویم که تمامی این مسائل رخ خواهد داد؛ ایده من این است که اتحادهای بین المللی در معرض تغییر قرار دارند و پیش بینی اینکه کدام گروه دیپلماتیک در سال ۲۰۵۰ همچنان وجود خواهد داشت، سخت‌تر از پیش بینی در مورد جمعیت و اقتصاد است. 

در مورد سطح خشونت‌ها چطور؟ خشونت جهانی از جنگ جهانی دوم رو به کاهش بوده و باعث شده محققان برجسته‌ای مانند استیون پینکر، جان مولر، جاشوا گلدشتاین جنگ را به طور فزاینده نادر و کهنه توصیف کنند. خیلی خوب است اگر این روند تا سال ۲۰۵۰ هم ادامه پیدا کند اما چند سال گذشته شاهد افزایش شدید تعداد و درگیری‌های جهانی و میزان سرایت آن‌ها بوده‌ایم و رقابت امنیتی آتی چین- آمریکا ممکن است به بروز تنش‌های دیگر دامن بزند. امیدوارم که حق با پینکر و همراهانش باشد. 

محیط هنجاری و ایدئولوژیک

حوزه بعدی که نمی‌توان پیش بینی آسانی برایش داشت محیط هنجاری و ایدئولوژیک ۳۵ سال دیگر وجود خواهد داشت.
سی و پنج سال پیش، مارکسیسم-لنینیسم در میان میلیون‌ها نفر دارای وفاداری و احترام بود. بیست و چند سال پیش، «اجماع واشنگتن» ظاهرا جهان را فراگرفته بود. از آن زمان، شکل‌های گوناگونی از افراط گرایی اسلامی در تعدادی از جوامع به جریان‌های قدرتمند تبدیل شده‌اند. هنجارهای جهانی در مورد حفظ حریم شخصی، حقوق بشر، مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها، نقش زنان، ترور، مجازات اعدام، و تعدادی از موضوعات دیگر به طور دایمی در حال تغییر بوده‌اند و سخت است که پیش بینی کنیم که کدام طرف پیروز این مباحث خواهد بود یا بگوییم چه جنبش‌های جدید به طور غیرقابل انتظاری شکل خواهد گرفت. 

منظورم این است که: ۳۰ سال پیش چه کسی جنبش ازدواج همجنس گرایان را پیش بینی کرده بود؟ 

علم و فناوری

درمورد چه نکاتی در جهان سال ۲۰۵۰ اطمینان کمتری وجود دارد؟ با نگاهی رو به آینده، بیشترین عدم اطمینان مربوط به عرصه علم و فناوری است. پیشرفت دانش علمی و فنی طی چند قرن گذشته، به طور پیوسته در حال رشد بوده و نمی‌توان اطمینان داشت که طی چند دهه آتی دقیقا قادر به انجام چه کارهایی خواهیم بود. خودروهای بدون راننده؟ دی ان‌ای سفارشی جنین؟ ژن‌درمانی برای از بین بردن بیماری؟ وسایل دیچیتالی که نه با حرکت موس یا لمس صفحه، بلکه با فکر کردن کار می‌کنند؟
کشت اندام‌های جدید در آزمایشگاه و پیوند آن‌ها؟ می‌توانیم با درجه‌ای از اطمینان پیش بینی‌هایی در مورد توسعه فناوری در آینده داشته باشیم (کامپیوترهایی که سریع‌تر و ارزان‌تر هستند، بهینه‌تر شدن مصرف انرژی، درمان برخی بیماری‌ها) اما اکتشافات آینده، امکاناتی را فراهم می‌کند که امروز حتی قابل تصور نیست. ضمن اینکه برخی پیش بینی‌ها در مورد توسعه که دهه‌ها پیش انجام شده بود، هرگز عملی نشد (مانند بسیاری از انسان‌ها من هم امیدم به داشتن یک خودروی پرنده را از دست داده‌ام). 

البته نباید حوادث طبیعی یا انسانی که می‌توانند روند سیاست جهانی را در مسیرهایی دور از انتظار تغییر دهند را فراموش کرد. یک ناخوشی همه گیر، یک حادثه تروریستی هسته‌ای، یک بحران مالی حتی بزرگ‌تر، یا یک خشکسالی فاجعه بار می‌تواند تاثیرات عمیقی در نقاط بسیاری داشته باشد، گفتمان جهانی به طور کلیدی تغییر دهد و بسیاری از پیش بینی‌های ما را احمقانه جلوه دهد.

آیا می خواهید روند پیر شدن را کند کنید(لطفا بخوانید و عمل کنید)

آیا می خواهید روند پیر شدن را کند کنید(لطفا بخوانید و عمل کنید)

چگونه روند پیر شدن را کند کنیم؟

هنگامی که به اندازه کافی نمی خوابید کورتیزول (هورمون استرس) بیشتری در بدن آزاد می شود. مقادیر بیش از حد کورتیزول می تواند به تحلیل کلاژن پوست، پروتئینی که نرمی و انعطاف پذیری پوست را حفظ می کند، منجر شود.

 همه ما با ژن هایی که از والدین خود به ارث برده ایم متولد می شویم اما تنوع باورنکردنی از روش هایی که برای زندگی خود انتخاب می کنیم می توانند بر آن ژن ها اثرگذار باشند. این که روند افزایش سن ما چگونه است و نسبت به سن خود چگونه به نظر می رسیم می تواند شرایط ژن ها را نشان دهد.

به گزارش "گروه علم و فناوری" عصرایران، اما مطالعات مختلف به متغییرهایی اشاره داشته اند که می توانیم آنها را کنترل کنیم. در حقیقت، جوان‌تر به نظر رسیدن ظاهری با آهنگ کند پیر شدن پیوند خورده است. در ادامه برخی روش های علمی که می توانند روند پیری را کند کنند ارائه می کنیم.

نخ دندان

بیماری لثه می تواند به طور جدی ظاهر شما را پیرتر نماید. از دست دادن دندان و پوسیدگی آن ظاهر شما را پیرتر می کند.

پژوهش ها نشان داده اند که التهاب لثه یا بیماری لثه می تواند به مشکلاتی مانند سکته، دیابت و بیماری تنفسی منجر شود. استفاده از نخ دندان بهترین گزینه دفاعی در برابر التهاب لثه است. به گفته کارشناسان، حدود 40 درصد از سطح دندان های انسان از دسترس مسواک خارج هستند.

میوه و سبزیجات

مصرف میوه و سبزیجات در جذاب‌تر و شاداب‌تر شدن ظاهر انسان موثر است.

به گفته دکتر راس وایت‌هد از دانشگاه سنت اندروز، مطالعه صورت گرفته توسط پژوهشگران این دانشگاه نشان داده است افزایش مصرف میوه و سبزیجات به حدود سه وعده در روز و حفظ این روند به مدت شش هفته برای بهبود محسوس در سلامت ظاهری و جذابیت پوست صورت کافی است. با مصرف میوه و سبزیجات مختلف در رنگ های متنوع از بیشترین میزان آثار ضد پیری برخوردار خواهید شد.

بازی

در فعالیت هایی که برای شما سرگرم کننده و جذاب هستند، شرکت کنید. بازی کردن می تواند شامل فعالیت هایی گروهی یا انفرادی شود که به پیشگیری از کاهش چابکی و سلامت روحی و جسمی مرتبط با افزایش سن کمک می کنند.

مدیتیشن

پیتر سیدرلر، عکاس، طی یکی از پروژه های خود پرتره هایی از مردان و زنان قبل و بعد از 30 روز انجام مدیتیشن ثبت کرده است. به گفته وی، تصاویر گویای همه چیز بوده و می شد تغییرات ظاهری را در افراد مشاهده کرد.

سیگار

سیگار کشیدن ایجاد چین و چروک روی پوست را به همراه دارد.

نیکوتین با محدود شدن جریان خون به بیرونی‌ترین لایه های پوست، عدم انتقال اکسیژن و مواد مغذی کافی به پوست را موجب می شود. هرچه تعداد سیگارهایی که می کشید و مدت زمانی که از آغاز این روند می گذرد، بیشتر باشد احتمالا چین و چروک های بیشتری خواهید داشت حتی اگر مشاهده آسیب های اولیه دشوار باشد.

ورزش

بر خلاف سیگار کشیدن، انجام ورزش های مختلف اکسیژن بیشتری را به پوست می رساند.

مطالعات نشان داده اند هیچ گاه برای ورزش کردن به منظور بهره‌مندی از مزایای ضد پیری آن دیر نیست.

چای سبز

چای سبز به طور کلی دارای خواص ضد پیری است و به سلامت پوست نیز کمک می کند.

خواب

خواب ناکافی می تواند به شکل گیری پوستی کدر، خطوط مشخص و حلقه های تیره زیر چشم منجر شود. هنگامی که به اندازه کافی نمی خوابید کورتیزول (هورمون استرس) بیشتری در بدن آزاد می شود. مقادیر بیش از حد کورتیزول می تواند به تحلیل کلاژن پوست، پروتئینی که نرمی و انعطاف پذیری پوست را حفظ می کند، منجر شود.